“Yapacak çok şey kalmadı. Şimdi gittiğimiz onca yolu geri dönecek ve kürkçü dükkanında oturacağız. Nefesin Diyarına yolculuk başlasın.”
Yıllardır dış dünyalara yapılan serüvenleri dinledik durduk. Hep dışarısı bizim meselelerimiz oldu. Biz hep “Dışarıdakini” sevdik. Fakat artık öyle değil.
İçeride kalanın makbul olduğu günlere hoşgeldiniz. Buradan itibaren yollarımıza eşşekler ile bile devam edemeyeceğiz. Dışarıda bir yolculuk kalmadı. Tüm yolculuklar artık “içinde” .
Biz İnsanoğlu hep başkalarının sesini dinlemeye mahkum kalıyoruz. Hep birilerinin anlatılarını beğeniyor ve hep birilerinin cümleleri ile konuşuyoruz. Birilerinin gezdikleri yerleri geziyor ve onların beğendiği biçimlerde yaşıyoruz. Sahi doğru ya, Sen Kimsin ???
Artık senden başkasının yaşamadığı bir dünyaya hoşgeldin. Sadece sen konuşacak sadece sen hissedeceksin. Başkası kalmadı artık, onlar şimdi karantinada. Birilerinin skor tabelalarından medet ummayı bırak. Başkalarının derecelendirmesi izafidir. Tıpkı hayatın geri kalanınında izafi oluşu gibi. . .
Artık manayı derinlerde arama vakti gelmiştir. Artık başkalarının defin işlemleri gerçekleştirmiştir. Artık “bir ben var benden içeri” demenin vaktidir. Tasını tarağını topla ve evinde kal. Ruhunda yaşa hayatını. Zihninde simülasyonlar oluştur. Sınırlarını çiz ve kim olduğunu öğren, kendini tanı.
Sadece bir fanisin. Ebedi olan değilsin bari edebi olan olasın.